เพราะลมมันพัดหวน...

ถึง ตัวฉันเอง

กลิ่นไอดินที่คุ้นเคยปนมากับลมเย็นๆอีกครั้งแล้วหรือนี่

อีกไม่นานเมฆคงจะโอบอุ้มน้ำไว้ไม่ไหว ในไม่กี่อึดใจมันคงกลั่นเอาฝนเม็ดโตๆหล่นลงมา

ให้คนเดินดินอย่างเราได้ชุ่มฉ่ำหัวใจ   แต่... ฝนที่ตกในใจนั้นมันไม่เคยทำให้ใจของฉันได้ชุ่มฉ่ำเอาเสียเลย

ในทางกลับกันมันกลับทำให้ใจของฉันเปียกปอนไปด้วยน้ำตาเสียมากกว่า...

   ฝนครั้งนี้คงไม่เหมือนกับฝนครั้งผ่านๆมา ที่มันผ่านมา แล้วก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หากแต่ฝนครั้งนี้จะยังคงติดตราตรึงไว้ในหัวใจของฉันตราบเท่าที่ฉัน....ยังจำมันได้อยู่ -**-

ด้วยรัก...ฉันเอง

กลับมาอีกครั้งหลังจากหายหน้าหายตา + หายหัวไปซะนาน ด้วยเหตุสาระพัน

จึงทำให้ต้องงดออกอากาศไดอารี่เล่มนี้ไป  แต่ยังไงซะ  ก้อกลับมาแล้วนี่นา ไม่ต้องถามสาเหตุนะว่าหายไปไหน

                                           เพราะว่า ม่ายบอกกกกกก   อิอิ 

เพิ่งรู้ว่าลมเย็นๆพาเอาบ้าได้เหมือนกันนะเนี่ย  ยังไม่อยากจะประมวลเหตุการ์ณในชีวิตที่ผ่านมาซักเท่าไหร่นัก

รู้แค่ว่าตอนนี้ยังพอมีความสุขอยู่บ้าง แต่มันก้อเหลือน้อยเต็มทน คงต้องเติมกันอีกในไม่ช้าแน่ๆ...

นี่เค้าเรียกว่าไดอารี่รึปล่าวน๊า ?

ไดอารี่จิงๆมันต้องแบบนี้ไม่ใช่เหรอ

เช้า  ไปโรงเรียน ไม่มีถุงเท้าใส่ โดนรองเท้ากัดเจ็บจัง -*-

กลางวัน ไปโรงอาหารก่อนชั้นอื่นเลย เพราะวันนี้ต้องเป็นกรรมการเลือกตั้ง

บ่าย ยืนตลอดบ่าย ขาคนหรือขาโต๊ะเนี่ย - -''

เย็น  กลับบ้านมาเจอคุณหมาง่ำๆมือ หันไปพูดกะมันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เด๋วกุตบฟล่ำเลย  -..-

 แบบนี้เหรอ ???

ฉันทำไม่เป็นหรอกนะ ถ้าคุณบอกว่านี่คือไดอารี่

แต่ไดอารี่ในความหมายของฉัน มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ใช่แค่การบันทึกชีวิตประจำวัน

สวัสดีมากมาก